Spring naar inhoud

Dag 14 – Ocean City MD – Atlantic City NJ

juni 23, 2012

Klik op de kaart voor vergroting.

Vandaag kan het allemaal op het gemakkie. We hoeven niet ver te reizen, al zit er nog wel een oceaan tussen. Dus doen we het ook op versnelling laag. Het weer is weer uitstekend, en net als het ontbijt, inbegrepen bij de prijs. Continentaal met een plusje. De pancakemachine spuwt mooie grote pancakes uit, en er is vers fruit in de vorm van bananen, waarvan er een paar “on the go” gaan. Tegen half elf draaien we de parkeerplaats af, wat op tijd zou moeten zijn om de afvaart van de veerboot te halen. Als we gewoon hadden kunnen doorrijden.

Maar het is druk, erg druk, en de maximum snelheid is maar 35 mph, en wordt erg goed gecontroleerd, zoals we gisteren al zagen, en ook vanochtend zijn de mannen in blauw goed in de weer. Bij de afslag naar Lewes ontstaat er wat verwarring, en we missen die. Maar de Garmin stuurt ons direct via via de goede weg weer op, al wordt het krap, het is inmiddels 11.15 uur, tijd van afvaart.

We komen 3 minuten later bij de Terminal aan, en de boot ligt er nog. Er zijn twee toegangspoorten met ieder twee auto’s ervoor. Ik kies voor rechts, naar zou blijken een verkeerde keus. Poortje links handelt de auto’s in no time af, en bij ons schiet het niks op. Uiteindelijk is auto 1 klaar, en ook de tweede, een pashouder, gaat vlot. Zou het……… We zijn aan de beurt, en al gauw blijkt waar de kneep zit. De twee dames in de booth zijn veel drukker met elkaar dan met de klant, en één van hen is duidelijk nieuw. Vraagt alles drie keer, drukt iedere keer op de verkeerde touchscreen toetsen ondertussen vrolijk doorkeuvelend over de kleinkinderen. De stemming in de GMC wordt er niet beter op, maar ook dat laat het niet sneller gaan. Op het moment dat we de tickets krijgen, gaat ook de toeter van de veerboot, en de klep de lucht in. Prutsmutsen zijn het, in het kwadraat.

Mede dank zij deze incompetenten mogen wij 1½ uur langer in Delaware, de staat waar Lewes ligt, blijven. We waren, door eigen schuld, iets te laat, en als de veerboot op tijd weg was gegaan hadden we er geen moeite mee gehad, maar de auto’s net voor ons gingen nog wel aan boord, en door het getreuzel en ge-OH van beide dames zagen wij hem nu letterlijk voor onze neus wegvaren.

Voordeel is dat we nu vooraan staan, en dus als één van de eersten de boot op, èn af mogen. We vullen de tijd in en buiten de Terminal, waar je uiteraard ook van alles, van eten en drinken tot souvenirs kunt kopen. En zo wordt het vanzelf kwart voor één, en kunnen we in een werkelijk drukkende warmte aan boord voor de overtocht naar Cape May

Vrij snel na de afvaart zien en horen we donder en bliksem boven Lewes, daar zijn we mooi op tijd weg. Op de boot is het binnen koel, op de voorplecht en boorden warm en winderig, en achterop, uit de wind ondraaglijk warm en drukkend. Daar is uiteraard de “designated smoking area”, geen pretje dus. Maar de meeste tijd zitten we binnen, waar net als in en rond de Terminal gratis WiFi is. En af en toe naar buiten voor een stukje film, al is het zicht beperkt door de nevel. Op een gegeven moment, ik sta net weer buiten, zwemmen er een tiental dolfijnen voor de boot uit, maar tegen de tijd dat de camera uit de zak en aangezet is zijn ze weer verdwenen. Ze doen het erom. We zien ze achter de boot nog een paar keer opduiken, maar dan is het over. Het was wel een mooi gezicht.

In Cape May zijn we als derde van boord, en het weer wordt steeds drukkender. De temperatuur loopt weer naar de 100F, en seconden later breken de sluizen open. De snelheid gaat terug van 65 naar 25 mph en het zicht is ook 25, maar dan meters. Binnen een paar minuten is de temperatuur ook 25 minder, en veranderen de straten in sloten. We zijn vlak bij ons hotel, en nu maar hopen dat ze een luifel hebben. Die hebben ze niet, maar wonder boven wonder heeft het hier nog niet geregend, dus ontladen we de GMC in hoog tempo en checken in.

Deze Homewood Suites is nog nieuw, zo nieuw dat het adres in de Garmin nog niet bekend is en op de satellietfoto van Google als bouwplaats staat afgebeeld.

Maar het ziet er erg goed uit, en als we de suite betreden straalt ook hier de nieuwigheid er af. Die in Dover NH was al mooi, maar deze is nog mooier. Ondertussen is het ook hier gaan stortregenen, dus de late lunch gebruiken we op de kamer. In het hotel zit een klein winkeltje waar je snacks voor de microwave kunt kopen, en gratis koffie kunt halen. Lunch geregeld.

De regen blijft aanhouden, dus we stellen onze plannen bij. Ik moet nog een filmpje uploaden, en de geschiedenis leert dat dat een tijdje kan duren, dus doe ik dat gelijk maar. En het verslag moet op de rol, dus ook daar raak ik wat tijd mee kwijt. Naar de boardwalk of Tanger Outlets heeft met dit weer ook geen zin, dus stellen we dat uit tot morgen, en doen dan ook wel een/wat casino’s aan.

We hebben morgen nog een lange dag en vliegen zelfs een half uur later dan de originele itinerary, om 21.45 uur, dus ook Coney Island komt waarschijnlijk nog wel aan bod. Maar vanavond is er eerst nog het laatste officiële diner op Amerikaans grond, en dat is natuurlijk bij Outback, die hier een mijl of wat verderop aan dezelfde weg zit. Ahi Tuna, here we come !.

Inmiddels weer terug, en hoe anders kan het lopen. Today is not my Lucky Day, dus het besluit om niet naar het casino te gaan is een goede. Bij deze nieuwe Outback aangekomen staat in de hal al een dame met de lijst en de buzzers, dat belooft weinig goeds. Met iets wat moet lijken op een glimlach vertelt ze ons dat de wachttijd 20 tot 30 minuten is, en hoewel het de eerste keer deze vakantie is dat we moeten wachten, vinden we dat zeer acceptabel, zeker als je Florida gewend bent. De twintig minuten vliegen voorbij, en de volgende tien ook. Na nog weer tien minuten wil ik een poging bij het viertal achter de desk, dat voornamelijk met zichzelf bezig is, doen om te vragen hoelang het nog duurt. Ik heb in de tussentijd zeker een keer of vier ander personeel horen zeggen dat tafel die en die schoon is, zonder reactie van de vier. Ze keuren ons, en ook andere stellen ook met geen blik meer waardig, tot dat je komt klagen, zo als een jongen en meisje die er al voor ons zaten. Net als ik dat ook wil gaan doen komt er een seintje “tafel vrij” en tot mijn verbijstering drukken ze een pieper in van een stel dat nog geen 10 minuten geleden binnen is gekomen. Niet gereserveerd of zo, maar net als ons, naam en aantal opgeven, pieper krijgen, en 15 tot 20 minuten (de tijd is wat ingekort) wachten.

Ik wordt boos, Marion wil uitleg vragen waarom wij, die eerder waren, niet aan tafel mogen, het viertal is druk met de 2 nieuwelingen, ik wordt nog bozer, het viertal is daarover verbaasd en daarop smijt ik de buzzer achter de desk en loop weg. Iets te hard gesmeten, want de buzzer zeilt de desk weer af. Dat was niet de bedoeling, maar so be it. I’ll take my business elsewhere. 50 meter verderop zit een Friday’s en die verkopen ook eten, al is me de eetlust wel vergaan.

Maar een mens moet eten, en hier kunnen we gelijk aan tafel. Van de weeromstuit bestel ik deze keer geen steak, maar Korean Taco’s. Als dat maar goed gaat. Heel veel honger had ik niet meer en de drie tacootjes gevuld met Black Angus zien er op de foto goed uit. Boven op het vlees zat wel wat gezond spul, maar dat overleven we wel. Op een foto lijkt alles anders dan in werkelijkheid, dat blijkt wel als de Taco’s komen, die zijn totaal uit verhouding. Waar op de foto vlees stond, zit nu sla en groente, en andersom. Marion vindt het wel lachen, en maakt er prompt een foto van. Het is dan wel geen tonijn, maar ze smaken prima, en ik eet ze dan ook alle drie met huid en haar op.

Vanavond maar eens even op de website van Outback kijken of er een vestiging in Queens NY zit, dan kan ik morgen nog een visje verschalken. Ik moet toch naar die website, want een klacht gaan ze krijgen. Het weer wordt er nog steeds iet beter op, dus gaan we weer terug naar het hotel voor een bakkie en de laatste koekjesvoorraad. En we hebben nog wat kouds in de koelkast voor na de koffie. Wat morgen gaat brengen, ik weet het niet, maar dat hoort U vanuit Nederland.

Gereden Kilometers; 115

Advertenties

From → USA Travel

7 reacties
  1. Tjee…zat de stemming er net zo lekker in, gooit The good Old Outback roet in de Ahi Tuna. En de meisjes in de booth bij de boot waren ook al niet in topvorm! Hopelijk loopt alles qua terugreis, wat op zich ook al geen vrolijke bezigheid is, toch op rolletjes. Wel thuis….!

  2. Was een dagje wel. Maar als er eenmaal iets tegenzit dan komt het die dag vaak niet meer goed is onze ervaring. Wel thuis!

  3. Haha, het was me het dagje wel ! Zeker als je begint met rustig aan doen, dat je tijd zat hebt 😉 ! Wel beetje jammer van de Outback inderdaad, verheug je je zo op die Tuna ! Gezicht op de foto met taco’s is ook erg leuk 😉 !

  4. Nou wat een dag, Murphy’s law was hierop wel van toepassing. Zou een lekker klaagmailtje naar Outback sturen, want wat ze hier voor wan prestatie hebben neergezet vraagt om een vet excuus.
    Goede reis naar huis!

    • Ach, verder was het wel een prima dag, en de frustratie 😉 van Outback heb ik van me afgeschreven in een fijnbesnaarde klacht, met excuus mijnerzijds voor het smijten, met als slotzin dat ze goed hun best moeten doen om ons vertrouwen terug te krijgen 🙂

  5. Wat een geweldige foto van dat beteuterde gezicht boven de tacootjes 😉 Jammer van Outback.
    Een goede vlucht terug en bedankt dat we weer mochten meelezen.

  6. Sonja permalink

    Net dit verslag gelezen en het was een lekker dagje zeg! Als het eenmaal tegen zit dan zit alles tegen Grrr! Ga snel naar het laatste verslag hopelijk ging het die dag allemaal weer beter 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: