Spring naar inhoud

Dag 11 – Dover NH – Chester NY

juni 20, 2012

Klik op de kaart voor vergroting.

Door de film over de zeereis is het alsnog laat geworden, en we moeten nog wel vroeg op. Vandaag wordt weer één van de langere reisdagen, waar ook nog eens 3 excursies in zitten. Maar eerst is het tijd om de koelkast van ons tijdelijke huis uit te ruimen. Het laatste ontbijt in New Hampshire. De eieren waren gisteren al opgemaakt, de rest van het spul zorgt vandaag voor dubbeldubbel beleg. We hadden gisteravond al wat Walmarttasjes ijs gescoord, dus kan de koelbox ook weer dienst gaan doen, Water en frisdrank voor onderweg, en Jus voor bij de wodka vanavond. Normaal halen we ijs bij de pomp, maar de GMC is nog meer dan halfvol en daarom tanken we pas onderweg, bij de lunchstop.

Nog voor negen uur zijn we op weg, en gaan via de I95 richting Boston. Ook deze I95 brengt weer herinneringen naar boven, want net zoals de US1 van gisteren eindigt ook deze snelweg in Zuid Florida, Op een gegeven moment wijken we af van de gebaande paden, want we willen via Providence, Rhode Island rijden, om onze statensticker vol te krijgen. En dat doen we dan ook, want we worden echt door het midden van deze stad geleidt. Na de drukte rondom Boston, krijgen we ook dit nog erbij. Maar je hebt wel wat te kijken en we passeren ook diverse behoorlijke bruggen, die allemaal één ding gemeen hebben, ze ontberen een likje verf. Na de ministaat Rhode Island volgt Connecticut, waarvan ik de laatste C bijna zou vervangen door een K. Want daar maken we namelijk onze tankstop.

En hier blijkt dat de brandstof zo’n 40 cent per gallon duurder is dan in Dover. Goed, dat is dan verkeerd gegokt, maar het ergste komt nog. Zoals gewoonlijk gaat de kaart in de pomp, en dan tanken maar. Ook nu kun je de handle weer vastzetten (da’s toch zoooo handig), en tijdens het vullen zie ik dat er twee prijzen per soort brandstof op de pomp staan. De eerste prijs, die ook op de grote mast naast het station staat is alleen bij cash betalen. Dat staat in de “kleine lettertjes” op de pomp, waar ook staat dat het met creditcard nog eens 10 !! cent per gallon meer is. Dat riekt naar oplichterij, maar blijkt in deze staat normaal te zijn, zie ik later bij andere pompen. De volle tank brengt ons in ieder geval weer in New York State, het einddoel voor vandaag.

Maar voordat we in Newburgh NY, onze eerste stop, zijn zien we langs de kant van de weg voor de zoveelste keer een bord staan dat we hier absoluut geen lifters mee moeten nemen. We weten inmiddels wat dat betekent; er is een “Correctional Facility” in de buurt. En meestal zitten deze instituten direct naast de snelweg, en aan de borden te zien zijn er dus veel ontsnappingen :mrgreen: Ik heb tenminste in Nederland nog nooit zo’n liftersverbod bij de bajes gezien.

In Newburgh gaan we op bezoek bij Paul Teutel Sr., samen met de bank eigenaar van OCC, Orange County Choppers  , bekend van Discovery, waar het tegenwoordig American Chopper – Senior vs Junior heet. De showroom is goed gevuld met motoren, maar nog meer met kleding, glaswerk, zilverwerk en allerlei andere merchandise voor man, vrouw, kind en huisdier. Maar we zijn in de buurt, dus gaan we er naar binnen. Iedereen is even vriendelijk en duidelijk gewend de hele dag TV toeristen te krijgen. Er is zelfs een, moeilijk te vinden gangetje waar je door half geblindeerde ruiten min of meer de werkplaats in kunt kijken. Marion heeft dat ontdekt, en bij één van de ramen is de blindering (bewust?) weggehaald zodat ik wat foto’s kan maken, waarvan er een paar redelijk gelukt zijn, ondanks de smerigheid van de ramen. Ze zijn duidelijk bezig met opnames, met onder andere JQ, Mike en Ron aan het werk. Ik zie in de winkel nog een mooi en uniek T-shirt, maar die is helaas niet meer in de populairste biker-maat te krijgen, dus verdwijnt de 2e keus in de tas. Ik maak nog wat foto’s van de uitgestalde motoren, die ik bijna allemaal niet echt mooi vindt, en me er eigenlijk over verbaas dat ze hier staan. Volgens de TV-serie zijn ze allemaal in opdracht gebouwd, en toch staan ze hier. Vreemd.

Onze volgende stop is bij Paul Teutel Junior, eigenaar van PJD  , Paul Junior Designs en het andere deel van de “versus”. Ook weer persoonlijk vindt ik de motoren die Junior ontwerpt en bouwt veel mooier. En ik heb een zwak voor Vinnie Dimartino, die ik, net als Rick van OCC, een echte motorbouwer vind. Zoals ik bij OCC al verwacht had dat het een souvenirshop zou zijn, komen ook hier de verwachtingen uit. Een goed afgesloten pand, zonder showroom. Hier wordt gewerkt. Aan de weg, buiten het hek staan een tiental mannen van een brandweer-motorclub en nog een paar belangstellenden, maar het hek is open, en er is mij altijd geleerd dat je niet zo maar in de berm mag parkeren, dus rijdt ik het terrein op. Er staan een aantal auto’s en er lopen ook wat mannen, waar ik maar op af rij, en die vertellen ons dat er gefilmd wordt en we rechtsomkeerd moeten maken. Dat wil ik wel doen, maar nadat er een paar foto’s (buiten uiteraard) gemaakt zijn. Geen probleem, al kijken ze er wel een beetje zuur bij. Auto uit, foto’s geschoten, en weg zijn we weer, de vijftien/twintig man bij het hek verbaasd achterlatend over zoveel brutaliteit. De “sterren” hebben we, behoudens achter glas, niet gezien, maar de beide Paul’s hebben we ooit al een keer ontmoet, toen ze nog niet zo beroemd waren, en Vinnie en Cody zelfs al vaker, toen ze net bij OCC weg waren en voor hun zelf begonnen met V-Force  .

Een heel eind verderop ligt de eigenlijke eindbestemming van onze dag, Bethel NY, net voorbij Monticello, bakermat van de ommekeer in de hedendaagse festivalcultuur. Hier werd op 15,16 en 17 Augustus 1969 het wereldberoemde Woodstock Music & Art Festival  gehouden met tal van grote artiesten. En nu, eigenlijk in 2008, is er een museum aan gewijd, waarbij ik vanaf de opening al gezegd had dat ik er een keer naar toe wilde. Het is toch een groot deel van onze vorming geweest, en van veel van de optredende artiesten zijn we nog steeds fan, waarbij Jimi Hendrix natuurlijk voor mij de kroon spant. Het Museum at Bethel Woods  geeft een heel goed beeld van die tijd, zowel over het festival als de jeugd en muziek in die tijd. Èn het staat gebouwd op de plaats waar het festival daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. Daar kunnen al die andere Woodstockmuseums (o.a. Californië en Saugerties NY) nooit aan tippen. We hebben er een leuke tijd, leren zelfs nog wat nieuws, maken wat foto’s en vertrekken met een glimlach. Die hadden we bij binnenkomst niet, meer een grimas. We waren al een mooi tijdje onderweg, dus onze eerste gang na de kassa was richting bar. Daar kregen we voor $3.00 p/p een kartonnen beker die we zelf mochten voltappen met warm water voor thee, decaf of echte koffie. Die laatste was vers gezet, maar dan wel zo ongeveer toen wij uit New Hampshire vertrokken. Ik heb nog niet vaak meegemaakt dat mijn koffieverslaafde eega koffie weggooide, maar dit bocht kreeg ze echt niet weg.

Zoals gezegd, we hebben er een hele leuke tijd. Veel unieke filmpjes van die tijd, ook over de voorbereiding van het festival, maar ook van deze tijd, en dan met name van mensen die er toen geweest waren en er nu op terug kijken. Erg leuk was het filmpje over de jongen en het meisje wat op de hoes van de 3-dubbel elpee (voor de jongeren; een hele grote zwarte CD waar nauwelijks een half uur muziek op kan) met een deken om in het veld afgebeeld staan. Dat is nu een ouder echtpaar, nog steeds samen, met twee volwassen zoons.

Na de expositie binnen wandelen we nog even over het originele festivalterrein, en gaan dan op zoek naar ons hotel. In de buurt konden we niets naar onze wensen vinden, dus we moeten weer een stuk zuidwaarts voor de Holiday Inn.

Gelukkig ligt dat wel op onze route voor morgen, dus dat scheelt. Morgen hopen we zo’n beetje de helft aan kilometers te maken, want vandaag was het best een lange dag. Als ik de parkeerplaats opdraai zijn we toch een uur of negen en een beetje onderweg. Voor het eten hoeven we ook deze keer niet meer met de auto. Buurman van ons hotel is Lobster Pier, en we hebben wel zin aan een visje. Het wordt uiteindelijk kip gevuld met vis, een voor ons nieuwe combinatie. Of het door het lange wachten op het eten kwam weet ik niet, maar we kregen een megaportie van gevulde (met krab, garnalen en knoflook) kipfilets, waarvan we na het nuttigen van de helft al overvol waren. Het smaakte prima, maar er kon echt niks meer bij in. Behalve natuurlijk onze eigen, wel verse, koffie op de kamer. Daar word het verslag in elkaar geprutst en nog een afzakkertje genomen, en duiken we onder de klamme lappen voor de dag van morgen.

Maar over die hete dag hoort U morgen meer.

Gereden Kilometers; 650

Advertenties

From → USA Travel

3 reacties
  1. Steppenwolf is trots op jullie, Born to be wild en Get your motor running……

  2. Well I came upon a child of God, he was walking along the road
    And I asked him tell where are you going, this he told me:
    (He) said, I’m going down to Yasgur’s farm, going to join in a rock and roll band.
    Got to get back to the land, and set my soul free.

    DAT bedoel ik maar en….het bleef nog droog ook. Geweldige trip!

  3. Schitterend avontuur geniet er van

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: